Í kjölfar fundar með tæplega 80 heilbrigðisfulltrúum af öllu landinu sendir FÍN frá sér eftirfarandi ályktun:
Vegna fyrirhugaðs flutnings heilbrigðiseftirlits frá sveitarfélögum til ríkisstofnana
FÍN telur óásættanlegt að jafn viðamiklar breytingar á heilbrigðiseftirliti landsins og fyrirhugaðar eru, séu undirbúnar án þess að skýrt sé kveðið á um um störf, réttindi og starfsöryggi þess fólks sem breytingarnar varða. Á fundi með nær öllum heilbrigðisfulltrúum landsins var ljóst að fólk unir ekki lengur þeirri óvissu sem ríkir um störf þeirra og framtíð.
FÍN bendir á að eigi heilbrigðiseftirlit í landinu ekki að verða fyrir ómældum skaða, verði að tryggja að meginþorri starfsfólks heilbrigðiseftirlita, með sína gríðarlegu þekkingu og reynslu, fari í ný störf á viðkomandi ríkisstofnunum. Endalaus óvissa um fyrirhugaðan fjölda starfa, staðsetningu þeirra, réttindi og kjör eru ekki til þess fallin að vinna að því markmiði.
Með hliðsjón af framangreindu krefst stéttarfélagið þess að áður en ákvörðun um flutning verkefna tekur gildi liggi fyrir skýr og bindandi niðurstaða um að starfsfólk haldi áunnum réttindum sínum óskertum. Þá krefst félagið þess að upplýsingar um fjölda og staðsetningu þeirra starfa sem flytja á frá sveitarfélögum til ríkis verði lagðar fram tafarlaust og fólki sé þannig gert mögulegt að leita annarra starfa með eðlilegum fyrirvara.
Með hliðsjón af umfangi málsins og þeim töfum sem þegar hafa orðið af hálfu ríkisins telur FÍN útilokað að þessar breytingar geti tekið gildi við næstu áramót. Áður en til þess kemur verða stjórnvöld að tryggja réttindi starfsfólks, skýra framkvæmd breytinganna og skapa þær aðstæður að unnt sé að ráðast í þær með ábyrgum hætti.
Áunnin réttindi starfsfólks þurfa að vera tryggð
Áhyggjur stéttarfélagsins beinast að því að verði ekki sérstaklega kveðið á um annað áður en hafist er handa við að flytja verkefni á milli opinberra aðila, þá missi starfsfólk áunnin réttindi sín. Um er að ræða réttindi sem tengjast starfsaldri, uppsagnarkjörum, orlofi, veikindarétti, námsleyfi, lífeyrisréttindum og öðrum viðlíka starfskjörum. Verði það ekki gert verður flutningurinn verulega íþyngjandi fyrir starfsfólk og ósamrýmanlegur þeim kröfum sem gera verður til vandaðrar stjórnsýslu við breytingar á opinberri starfsemi. Enda er það öllum ljóst að engin sanngirni er í því að starfsfólk sem flyst frá sveitarfélögum til ríkisstofnana njóti lakari réttarverndar en starfsfólk ríkisins sem heldur áunnum réttindum sínum við skipulagsbreytingar, starfa- og verkefnaflutninga á milli stofnanna. Óvissa um þessi atriði er óásættanleg og kallar á skýra afstöðu stjórnvalda áður en lengra er haldið.
